"Artık saksımda boy veren hercaileri gözyaşıma şahit tutmaktan bıktım, ay ışığı ve papatya volkanlar püskürten ruhuma bir dinlence değil. Mum ışığına, kurutulmuş son bahar yaprağına ya da sandığımdaki lavanta torbasına her baktığımda 'solmuş çocuk yüzlerinden sanrılar' görüyorum. Ey dünya her gün vurduğun yerden başlıyorum hayata. Hüzünlenince bir türkü oluyorum. Söyle beni kim söyler? "