İçimizde biriken o sessiz kalabalık, aslında zamanında tek tek sildiğimiz ama izi ruhun duvarında asılı kalan insanlardan ibaret. Hayat dediğin, tam da bu örülen bağların kopuş çizgisi işte.
En çok da kendimizden sildiklerimiz acıtır içimizi; başkasının karalaması kolaydır da, insan kendi elleriyle yazdığı tarihi kolay temizleyemiyor ruhundan.