Kimsesizdir insan. Doğarken de, ölürken de ve hatta en çok yaşarken. Bir odada tek başına oturmak değildir asıl mesele; sesinin duvara çarpıp yine sana dönmesidir, bencilce ve hırçın. Kimse duymaz seni, sen bağırdıkça içine. Bir yokluk biçimidir bu, teni acıtan, ruhu üşüten.
Hakkı saklı.