Dostoyevski’nin acı itirafı;
Bir gün ansızın çekip gideceğim bu dünyadan.
Ne ismim dillerde kalacak, ne de mezarımın başında bir bekleyen olacak.
Beni tanıyanlardan kimi, “İyi biriydi” deyip geçecek. Kimi ise omuz silkip, “Değmezdi zaten” diyecek.
Ve sonra… Hayat, hiçbir şey olmamış gibi akmaya devam edecek.
Güneş yine doğacak, yine batacak. Sabahlar aynı serinlikle gelecek, akşamlar aynı yorgunlukla çökecek. Değişen tek şey, benim artık orada olmayışım olacak.
Ama acı olan şu ki Ben bütün bir ömrü, hiç olmayacak şeylerden korkarak geçirdim. Olmuş olanın yükünü sırtlandım, olacak olanın endişesiyle ezildim.
Kendimi unuttum. Başkalarının sözlerinde kayboldum. Ve şimdi geriye dönüp baktığımda,
Yaşamadığım bir hayatın yorgunluğu duruyor içimde.