Murat Sarıkaya
@Muratsa07
Geçmiş ölüdür, bir cesettir. Bu nedenle, geçmişe bağlı yaşamak iğrençtir.
Ama milyonlarca insan tam da bunu yapar. Bizler geçmişten kurtulmak zorundayız. Sen sadece geçmişten özgürleştiğin zaman sensindir.
Özgürleştiğinde ilk kez sen olursun, ilk kez özgün bir birey olursun.
İnsan çok sınırlı görünür, çok küçük, sadece bir çiy damlası gibi. Fakat o bütün okyanusları, bütün gökleri İçerir.
Dışardan bakınca insan çok küçüktür, küçücük; ufak bir toz tanesinden fazlası değildir. Fakat eğer içerden, onun merkezinden bakarsan, insanın bütün evren olduğunu görürsün.
Bu bilim ve din arasındaki farktır. Bilim, insana dışarıdan bakar ve manevi hiçbir şey, ilahi hiçbir şey bulamaz. Sadece psikoloji, kimya, biyoloji yönünden bakar ve insanı bir tür hayvan olarak görür.
Bundan dolayı bilimciler insanı anlayabilmek için, hayvanları incelemeye devam ederler, çünkü hayvanlar basittir, kolayca idare edilirler.
Bu yüzden farelerle araştırmalara devam eder ve elde ettikleri sonuçların insanlar için de geçerli olduğunda ısrar ederler. Elbette durum biraz daha karmaşıktır, ancak prensip olarak aynıdır.
Bilim, insanı fareye indirgedi. Artık insan sadece fareler ya da köpekleri inceleyerek anlaşılabiliyor: Pavlov, insanları anlamak için köpekleri, Skinner ise fareleri eğitti.
İnsan sadece Budaları, Mesihleri, Krishnaları anlayarak anlaşılmak zorundadır. Her zaman bunu hatırla, bu temel ilkelerden bir tanesidir.
Alçaktakini araştırarak yüksektekini anlayamazsın fakat yüksektekini araştırarak alçaktakini anlayabilirsin. Yüksekteki, alçaktakini içerir fakat alçaktaki yüksektekini içermez.
İnsanı anlamanın tek yolu, dışarıdan gözlem değil, meditasyondur. Kişi içine, kendi öznelliğine girmek zorundadır.
Kişi orada durarak en büyük mucizeyi ve huşuyu öğrenir: insanın tanrısallıktan başka bir şey olmadığını.
Hakikat, hazır giysi gibi değildir.
O ne geleneklerdedir, ne de yazıtlarda. Onun soruşturulması, araştırılması gerekir.
Buda’lar yolu gösterebilir ama bütün yolculuğu kendin kat etmek zorundasındır.
Tohum ağaç olmadıkça ve ağaç çiçeklenip meyve getirmedikçe, yaşam bir israftır.
Ego sadece savaşırsan var olabilir. Teslimiyet egonun zehridir, bundan dolayı teslimiyete önem ver. Savaşmak egonun gıdasıdır, teslimiyet ise zehridir.
Ego ölmelidir, yalnızca ondan sonra doğabilirsin.
Bir kında iki kılıç olamaz. Ya kendi içinde yaşarsın ve ego gider ya da ego yaşar ve senin yerin altına gitmen gerekir. Bu milyonlarca insanın gerçeğidir; yeraltında geçen yaşamları vardır ve egoları tahtlarda oturur.
Teslimiyette ego kaybolur ve yeraltındaki benliğin yüzeye, kendi doğal konumuna çıkmaya başlar.
Yaşamın artık varoluşun bir enstrümanı, varoluşun dudaklarında bir bambu flütü haline gelir. Senin sadece içi boş olman ve istediği şarkıyı söylemesine izin vermen gerekir. Varoluş herhangi bir şarkı söylemek istemezse, sessizliği de şarkısı kadar güzel olur.