Ahkâm kesmeye , lafı dolandırmaya ya da böbürlenmeye kalkarsanız çocukların sabrını taşırırsınız. Tersine, çocuk edebiyatında sözü damıtmak gerek: bu edebiyatın en iyi örneklerinde umut , açlık, neşe , korkunun en arketipsel biçimleri en saf biçimiyle ifade edilir. Çocuk kitapları edebiyatın votkası gibidir.
İnsanı başkalarından daha fazla kendi yüzleşmeleri dehşete düşürür. Bu öyle derin bir dehşettir ki , en büyük düşmanınız bile üzerinizde bu kadar derin dehşet izleri bırakmayı başaramaz. Çünkü ortada ne suçlayacak bir başkası , ne de kaçacak bir gölge vardır. Gölgeyi yaratan tek şey insanın kendi bedeni ve bedenin içinde taşıdıklarıdır.