Şempanze benzeri atalarımız ağaçlarda böylesine etkileyiciyken ve yer üstünde bunun âdeta tam aksiyken, yağmur ormanının yerini yavaş yavaş savana bırakması onların hayatlarını sürdürmek için yeni bir yol bulmalarını gerektirmişti. Yemeye alışık oldukları meyveler, yemişler ve tomurcuklar ağaçlarla birlikte onlardan uzaklaşmış, yer üstünde yavaş hareket etmeleri de onların et yemelerine izin veren avlanma olanaklarını büyük ölçüde azaltmıştı. En önemlisi de çayırlarda dev avcılar dolanıyordu. Peki, atalarımız besin kaynaklarının kaybolmasının ve yeni tehlikeli avcılarla karşılaşmanın yol açtığı çifte belaya nasıl tepki verdiler? Şüphesiz ki atalarımızdan bazıları başarılı olamadı ama bazıları da hayatta kalmayı ve sonunda güçlenmeyi başardı, işte onların hikâyesi bizim hikâyemizdir.