İğrenç derecede yalnız. Son yıllarda kendimi böyle hissediyorum, en doğru tanım buydu. Bunu, bir süre önce bir telefon kabininin üzerinde siyah keçekalemle yazılmış olarak gördüm: "İnsanları seviyorum, bu da beni iğrenç derecede yalnız yapıyor." Ve iğrenç yalnızlık nöbetlerinde kafamda dönen inatçı cümleler listesine ilave ettim.
Einstein'dan alıntı bile yaptım, Einstein'ın adını duymak insanları etkiler: "Arılar yok olduğunda, insanoğlunun sadece dört yıllık ömrü kalmış olacak."
Dünyayı kirletmenin, her zıkkımı yemenin, çağını değiştirmeden yaşamanın, dünya sağlığı konusuna göz yumarken kendi sağlığını bile ihmal etmenin suçluluk duygusuyla ölüyorsun! Tembelliğin örttüğü bu sistemin tamamı suçsuz bedeninin üzerine çöküyor ve onu öldürüyor.