Beceremedim anne.sevmediler beni.aslında sevmediler değilde ... öylesine sevdiler.bir eşyayı sever gibi,yani bir çiçeği sever gibi bile degil.çiçeği sevdiğinde mesela, ona su verirsin ,yapraklarını okşarsın... ama benibir çiçeği sever gibi bile sevmediler anne. ben bir köşede öylece duran bir eşyaydım sanki,bir hevesle çok sevilerek hayatlarına alınan ve sonrasında hevesleri bitince bir daha hatırlanmayan fakat hayatlarında durmaya devam eden bir eşya gibi, hani o eşya orada olmasa yadırgarsın fakat sonrasında unutursun;orada hiç olmamış gibi. ilerde hatırladığında bile öylesine bir şey gibi gelir, içinde burukluk bile hissetmezsin. aslında olmasam da olurmuş anne.bunun farkına varmakta, aslında bildiğim gerçeği görmekte koydu biraz.yani unutulan biriyim ben anne, kimsenin hayatında kendine yer edinemeyen bir hiçlik. hiçliğin özüne karışıp, kendi özünü unutan biriyim:(