"Ağacın altında gölgede dinlenen ihtiyar bir amca
kalkarken ağaçtan helallik istedi.
Elindeki suyu ağaca döküp gitti!
Sahi neydi ki incelik, vefa,güzellik..."
Marcus Aurelius, zamanın hızla akışını;
"İnsanın uçarken görüp gönül verdiği bir serçenin daha ona sevdalanır sevdalanmaz, kanat çırparak gözden yitip gidişine" benzetiyor.