Seni anlamayan bir kalabalığa derdini anlatmaktansa, seni anlayan Allah’a dök içini. İnsanlar çoğu zaman dinler gibi yapar ama gerçekten anlamaz. Kalabalıklar içinde yalnız kalmanın ağırlığını en iyi kalbin bilir. Her kelimeyi herkes taşıyamaz, her yükü herkes kaldıramaz. Diline döktüğün her sızı, yanlış gönüllerde daha çok incinir. Oysa Allah, en sessiz yakarışını bile işitir. Gözyaşın akmadan da halini bilen O’dur. İnsan yorar, beklenti kırar, sözler yarım kalır. Ama Allah’a anlatılan hiçbir dert yarım kalmaz. Kalbinin en karanlık yerini bile aydınlatan O’dur. Sana senden daha yakın olanın huzurunda susmak bile şifadır. İnsanlar dert olabilir, ama Allah her zaman dermandır. Bu yüzden yükünü eksik kullara değil, sonsuz kudrete bırak.