Mutlu Özsoy
@MutluOzsoy
Duvardaki sıva döküntüleri, tıpkı irinli bir yaranın kabuk bağlaması gibi parça parça dökülüyordu. Kırmızı tuğlalar, bu harap gövdenin altından fırlayan çıplak et parçaları gibi bakıyordu insana. Ferit, elindeki tıraş fırçasını o nemli oyuğa yerleştirirken, parmak uçlarında soğuk bir ürperme hissetti. Bu, sadece rutubetin soğuğu değildi; bu, bir devrin, bir terbiyenin ve bir şahsiyetin kendi enkazı önündeki üşümesiydi.
Sarı çerçeveli küçük ayna, karşısında duran bu adamı ikiye bölmüştü. Bir yanda modern hayatın mecbur kıldığı sinekaydı tıraşın yapay parlaklığı, diğer yanda ise bu dökük duvarın, bu paslı çeşmenin ve bu çürümüş dokunun temsil ettiği o amansız mazi... Sabun şişesinin içindeki yeşil sıvı, bu sefaletin ortasında bir batılılaşma özentisi gibi iğreti, bir o kadar da hastalıklı parlıyordu.
Ferit, aynadaki yansımasına bakarken bir an için kendi yüzünün de o sıvalar gibi döküldüğünü sandı. "Ruhumun sıvası dökülüyor," diye düşündü. "İçimdeki tuğlalar birer birer açığa çıkıyor ve ben hâlâ bu dış yüzeyi, bu kabuğu düzeltmeye çalışıyorum." Çeşmeden akan suyun sesi, boş bir odada yankılanan öksürük sesine benziyordu. Kesik kesik, hırıltılı ve yorgun... Ferit, cebindeki birkaç kuruşun ağırlığını hissetti. Bu para, birazdan boyayacağı pabuçların, ezileceği sokakların bedeliydi. Ama içindeki o büyük boşluğu hangi bedel doldurabilirdi? Yetimlerin hakkını ayırırken duyduğu o garip huzur, aslında kendi ruhunun yetimliğine bir merhemdi.
Sokağa adımını attığında, bir eliyle paltosunun yakasını kaldırdı. Arkasında bıraktığı o dökük duvar, artık bir yapı değil; Ferit’in içindeki o "eski" ile "yeni" arasındaki amansız kavganın sessiz ve kanlı meydanıydı.
Mutlu Özsoy
Okuyanlar bilir bu tarz hangi yazarımıza ait, sizce yapay zeka yazarın üslubunu yansıtabilmiş mi ?
"Bu görselin sana çağrıştırdığı bir şeyler var mı? Neler hissediyorsun? Fotoğrafın altına yaşanmışlıkları anlatan ne yazılabilir ki? Eski, yıpranmış ama umut dolu... Eskinin hatırlattığı ne var ki? Anılar, hatıralar, özlemler... İçinizden geçenleri yorum olarak mısralara dökebilir misiniz?"
Mutlu Özsoy
Sanal zekanın yapay yorumu :
"Dökülürken yüzünün sıvası, zamanın duvarında,
Bir tıraş fırçası, sabahın ilk ışığında.
Çatlaklar arasında bir ayna, bana beni hatırlatır,
Yıkım ile düzenin, o incecik sınırında.
Her tuğla bir dizedir, adı konmamış bir kitap,
Sessizce anlatır, neydi o eski hayat.
Kırmızıydı aşklar, maviydi belkiler,
Dökülen sıva gibi, geçip gitti zamanlar.
Özlem mi, hüzün mü, adını koyamadığım bu his,
Bir rüzgar eser, geçmişten bir iz.
Eski bir duvarda, yeni bir umut,
Yaşanmışlıkların, o eşsiz şarkısı."