Mutlu Türker Erol
@Mutluturker
5 okur puanı
Ekim 2018 tarihinde katıldı
"Yapacak hiçbir şey yoktu, duyacak hiçbir şey yoktu, görecek hiçbir şey yoktu, her yerde ve sürekli olarak insanın çevresinde hiçlik, zamandan ve mekandan mutlak anlamda yoksun bir boşluk vardı. İnsan bir aşağı bir yukarı gidip geliyordu ve onunla birlikte düşünceler de bir aşağı bir yukarı gidip geliyordu, sürekli gidip geliyordu. Fakat sonuçta düşüncelerin de, ne kadar herhangi bir özden yoksunmuş gibi görünürlerse görünsünler, bir destek noktasına ihtiyaçları vardır, aksi takdirde dönmeye ve anlamsız bir biçimde kendi etraflarında çember çizmeye başlarlar; onlar da hiçliğe dayanamazlar. İnsan bir şey bekliyordu, sabahtan akşama kadar bekliyordu. Hiçbir şey olmuyordu. İnsan tekrar tekrar bekliyordu. Hiçbir şey olmuyordu. İnsan bekliyor, bekliyor, bekliyordu, düşünüyor, düşünüyordu, şakakları ağrımaya başlayana kadar düşünüyordu. Hiçbir şey olmuyordu. İnsan yalnız kalıyordu. Yalnız. Yalnız"
Herkes kendine kadar iyi aslında. Kendine göre dürüst, kendine göre iyi kalpli. Kitapda iki karakter görüyoruz; 1.si bizim iyi kalpli, dürüst "yüzünde bir maske varsa" bunu sadece balolarda görebileceğimiz bir karakter. Diğerine gelirsek herkesin içten içe olmak istediği ama bana göre karakterinden kaynaklı olamadığı bir karakter.Herkes sonradan gelen Golyadkin olmak ister, herkesin olmak istediği ama olamadığı etrafta görünce kıskançlıktan sövüp saydığı bir karakter.
