Göğsünde bir yanma vardı ama kalp krizi geçiriyor değildi. Bu, başka türlü bir ağrıydı. Bu, mağlubiyetle birlikte gelen bir ağrıydı. Korkunç olduğu kadar tanımadığı bir ağrıydı da.
Sonra hayat insana ettirdiği umutları birer birer yıkmayı öğretti.
Ve insan gülümsediği her gün için gözyaşı dökmeyi öğrendi.
Bazen hüzün kaplıyor hüznümü. Bunun tarif edilebilecek bir şeyi yok.