Asla istediğimiz kadar iyi değiliz ama insanların iyi davranmaması kadar tepemizin tasını attıran başka bir şey daha yok. İyilik yoksunluğu mustarip olduğumuz en daimi dert. Başkalarının iyilikten nasibini almamış olması çağımızın şikayeti haline geldi. İyilik kafamızı kurcalayıp duruyor ama çoğumuz iyiliğin yön verdiği bir hayat yaşamaktan aciziz.
Günümüzde iyiliğin beklendiği, tasdik edildiği ve hatta zorunlu görüldüğü tek durum ebeveyn çocuk ilişkisi. Ancak sokakta küçük çocuğunu azarlayan anneyi kınamadan önce bir durup, iyiliği yer yer överken alttan alta yeren bir toplumda çocuk yetiştirmenin nasıl bir şey olduğunu düşünmemiz gerek.