Gözümde tüten ne şehirler,ne insanlar,ne de kırlar ve ormanlardı.Açık denizleri,etrafında duvar olmayan,uçsuz bucaksız yerleri arıyordum.Ama ruhumuz böyle gökyüzlerinde uçup dururken birdenbire yere inip insan küçüklüğü ile karşılaşmak ne tuhaf oluyor.
Çünkü sanat,yeryüzünde ve insanların içinde olup bitenleri,çöplükle sarayı aynı hakikatten uzak ve güzelleşdirici örtüye bürüyen ay ışığı gibi,tatlı bir yalan bulutunun arkasından göstermeye mecburdu.
“Öz dəyərini sənə olunan rəftarla ölçmə.Həmişə yadında saxla ki,sən önəmlisən,sevilirsən və dünyaya səndən başqa heç kimin gətirmədiklərini gətirirsən.”