Cömertçe, başkalarının acılarını paylaşarak yaşayamayan insan, kendi acısına dayanılmaz bir yoğunlukta duymakla cezalandırılır. Acıyı yalnız ortak yazgımızın düzeyine çıkarmakla, başkalarının acılarına anlayış göstermekle dayanılır duruma sokabiliriz. Bencillerin çektiği ceza, bunu ancak okkanın altına kendileri girdikleri zaman anlamalarıdır; bu duruma düştükten sonra bencil insan, o da kendi çıkarı için, cömertliği öğrenmeye çabalar.
İyiliğin, umudun, sevginin bir kıvılcımı bile, bu kıvılcım tam bir haksızlık ve kayıtsızlık kabuğu ile örtülmüş olsa bile, sonsuz acının içinde yok olup gidemez gibi geliyor bana.
Bugün bir şeyin farkına vardın. Her insanın kendi tekerlek izleriyle bir güzergâh yarattığı düşüncesi seni bir zamanlar epeyce tedirgin etmişti, o zamanlar diri kalmak için seve seve ödeyeceğin bir bedel olarak görünmüştü bu sana