Ve tıpkı sis gecesi yaptığım gibi, mücadele edemiyeceğim şeyden kaçmaya başladım. Bana sadece zararı dokunacak birşeyden. Bu defa paramparça olan bedenim değil, yüreğimdi.
Belki de hepsi yalan söyleyerek beni korumaya çalışıyorlardır. Umrumda değildi. Benim iyiliğim için bana yalan söyleyen insanlardan bıkıp usanmıştım. Çünkü genelde daha çok kendi iylikleri için yalan söylüyorlardı.
Güç. Daha önce sahip olduğumdan tamamen habersiz olduğum bir güce sahiptim artık. Snow, bunu o bir avuç yabani meyveyi uzattığım anda anlamıştı. Plutarch ise beni arenadan kurtardığında. Coin de şimdi biliyordu. Hem de halkına kontrolün bende olmadığını alenen hatırlatmak ihtiyacı duyacak kadar iyi biliyordu.
'' İnsanoğlu için. Daha önce birbirimizle savaşırken az kalsın soyumuzu tüketiyorduk. Şimdi sayımız daha da azaldı. Koşullarımız daha da belirsiz. Gerçekten yapmak istediğimiz bu mu? Kendimizi tamamen öldürmek? Hangi umutla? Dünyanın dumanı tüten son kalıntılarının düzgün türlere miras kalacağı umuduyla mı? ''