Her şeyin geçici olduğu doğru: her şey ve herkes, yaptığımız çocuk ya da çocuğa hayat veren büyük aşkımız ya da büyük düşüncelerimiz hepsi ama hepsi geçici. İnsan yaşamı altmış yetmiş bilemedin seksen yıl sürer ve iyi bir yaşamsa yaşanmaya değmiş olur. Bir düşünce bilemedin yedi saniye sürer ve iyi bir düşünceyse içinde doğruluk kırıntısı olur. Ama büyük düşünce bile çocuk ve büyük aşk kadar geçicidir. Hepsi geçicidir. Her şey geçicidir.
Yaşamın geçiciliği karşısında geleceğin henüz varolmadığını;geçmişin ise artık varolmayacağını gerçekten varolan tek şeyin bugün olduğunu söyleyebiliriz. Ya da geleceğin bir hiç olduğunu;geçmişin de hiç olduğunu;insanın hiçlikten geldiğini;varlığa “büründüğünü”ve hiçlik tehdidi altında olduğunu söyleyebiliriz. O halde insan varoluşunun temel geçiciliği açısından yaşamda anlam nası bulabiliriz?