Biraz kırılıyor insan.
Sesinde sıcaklık eksik kalınca...
Hatta yoruluyor...
Yüreği sarmayan cümleleri yüklenip taşımaktan...
Oysa ki varlığını vatanım bildiğim topraklardan şimdi sürgün yemiş gibiyim...
Yabancısın hanidir...
Sevmek bana kalmış, gitmekte sanki.
Hâlâ çocukmuş bu gönül.
Hemen incinip, gözlerime vurur olmuş yağmur...
Çok kırılıyor insan.
Sevmek sadece kavuşmak değil ki...
Bazen çok sevmek kavuşamamanın ta kendisi idi...
O yüzden yine bir eyvallah...
Yine bir inşirah sürme vakti geldi yüreğimize...