Denebilir ki yitik bir güzelliği arıyoruz, hatırası yüreğimizde hâlâ ışıyan bir güzelliği, bir parçası olmakla ruhlarımızın saadete ereceği o mutlak hakikati.
“Ey ağlama sebebim olan sevgili!
Ben senin aşkınla yanıp tutuşan, sana hasret bir bülbülünüm.
Benim o güler yüzlü gonca gülüm, her zaman böyle dikenler(harlar) arasında mı açacak? (Beni hep böyle incitecek misin?)"