Acılar her zaman insanlar için mutluluktan daha öğretici olabiliyor. Napolyon Bonapart, "İnsanın olgunlaşabilmesi için acılarla yoğurulması gerekir çünkü acılar hem taş, hem heykeltıraştır." demiş. Gerçekten de öyleymiş.
Hayat hüzünleri, acıları, ağrıları, bir yandan da sevinçleri ve mutluluklarıyla akmaya devam ediyor. Kimi en acılı gününü yaşarken kimine yepyeni gün açılıyor. Velhasıl, dünya durmadan dönerken herkes kendi hayatını, kendi kaderini yaşamaya devam ediyor. Her sabah doğudan yüzüne gösteren güneşin, gün batımına kadar kime ne göstereceği her zaman olduğu gibi yine belli değil.