Hayatın çiçeklerini görmeyiz, dikenleri görürüz. Parlaklığını görmeyiz, siyahlığını görürüz. Sevgisini görmeyiz, sadece nefretini görürüz. Nimetlerini görmeyiz, sadece kederlerini görürüz. Sonra da tüm bunları biriktiririz ve zihin durumumuz öyle bir hale gelir ki hayatta sadece acı ve keder görmeye başlarız.