İnsan, yaşadığı yerlerde beraber bulunduğu insanlara görünmez ince tellerle bağlanırmış; ayrılık vaktinde bu bağlar gerilmeye, kopan keman telleri gibi acı sesler çıkarmaya başlar, her birine gönlümüzden kopup ayrılması, bir ayrı sizi uyandırırmış.
"Çölün ortasında açan bir çiçek gibi; Waris Dirie, en zor koşullarda bile pes etmeyen bir umudu temsil ediyor. Küçük bir kız çocuğunun acı dolu sessizliğinden, milyonlara umut olan güçlü bir kadına dönüşmesini anlatan bu hikâye, bana her karanlığın içinde bir ışık taşıdığımızı hatırlattı.
Çölün sıcak kumlarında yürürken bile, bir insanın kalbindeki umut hiç solmazmış."