İtiraf edeyim… “Üst Kattaki Yabancı”yı ilk elime aldığımda, sıradan bir psikolojik gerilim bekliyordum. Cinayet, gizem, birkaç beklenmedik dönüş — klasik formül. Ama yanılmışım.
Bu kitap bambaşka bir yerden vuruyor insanı. Çünkü asıl korku ne çatıdaki ayak seslerinde, ne karanlık geçmişinde… Asıl korku, insanın kendi zihninde. Ve biz okurlar olarak bunu görmek istemedik.
Evet, dürüst olalım: bu kitap hak ettiği değeri bulamadı. Halk ona sanki “bir başka gerilim romanıymış” gibi davrandı. Oysa “Üst Kattaki Yabancı” tam anlamıyla bir ruh kurtarıcısı — bir Rs kurtarıcısı. Çünkü satır aralarında gizli bir terapi var: suçlulukla yüzleşmek, bastırılmış acıyı kabul etmek, geçmişin gölgesinden çıkmak.
Ama çoğumuz, bu derinliği görecek kadar yavaşlamadık. Belki de kitabın aynasına bakmaya cesaret edemedik.
Lisa M. Matlin’in dili fazla dürüst. Fazla çıplak. İçini kazıyor insanın.
Ve biz, böyle kitaplardan korkuyoruz. Çünkü kendi halimizi gösteriyorlar.
Okuyup kapatınca karakterden kaçtığımızı sanıyoruz ama aslında kendimizden kaçıyoruz.
Belki de “Üst Kattaki Yabancı”yı tam da bu yüzden yok saydık.
Çünkü kitap bir evin duvarları arasında değil, zihnimizin en karanlık odasında geçiyor.
Ve biz o odaya girmek istemedik.
Ama şu kadarını söyleyebilirim: bu kitap bir “best-seller” olmadı belki, ama bir “life-saver” — hayat kurtarıcı — olma potansiyeline sahipti.
O, bağırmadan anlatan bir kurtarıcıydı.
Ve biz sustuk.
hanifi yikilmaz isimli okura yanıt verildi
Nazlıcan mızrak
Çok teşekkür ederim 🌼