Psk. Dan. N.Başak Türkmen
@Ndbskl
Şu anda okuduğu kitap
Sevgi ne zarif bir şeydi. Yumuşacık yastıklar seriyordu düşenin altına.
Ama annenin ölümü, alışması en zor şeylerden biri olmalı. Bizi taşıyan kabın devrilmesi gibi bir şey bu.”
“Bana neden kızgın değilsin?”
Bir adım attı, yaklaştı, ışık yüzüne vurdu o zaman, dudaklarında bildiğim ama unuttuğum bir gülümseme belirdi.
“Elif,” dedi, adımı sesinden duymayalı ne çok olmuştu, “ben güzel şeyleri hatırlamayı seçtim.”
“Neden ama?”
“Öyle geldi içimden.”
Onu sevmiştim, çok, bir insan bir başkasını bu dünyada böyle nadir severdi. Sana iyi gelmeyeni nasıl seversin? Sokakta mı buldun kendini? Bu, nasıl bir inattı böyle?
“O zaman aç kapını. Kendini, kalbini kemirmekten vazgeç. Öyle tıkalı lavabo gibi oturma. İzin ver, içeri hayat girsin önce. Arkasından gelir güzel güzel misafirlerin. Bir tanesi elbet yatıya da kalır.”