Kağıttan bir gemi oluyor. Yere bırakıyorum. Ne yüzdürecek su var ne de yelkenleri dolduracak rüzgar. Sanki betondan yapılmış. Hiçbir yere gidemiyor. Tıpkı göğsümdeki ağrı gibi..
Bazıları sevgiden, barıştan, kardeşlikten dem vurmayı adet edinmişti. Ama sonra hayatın gerçekleri, bütün o sevginin, barışın ve kardeşliğin içine ediyordu.