Kim sevdiği birini kuytu bir yalnızlığa, soğuk bir kış hüznüne yolcu edecek kadar güçlü olabilir ki?
Sayfa 125
Reklam
O gün bir şey daha öğrendim: sevdiğinin gözyaşlarıyla ıslanan bir omuz, ömür boyunca kurumazmış.
Sayfa 123
Kader ne tuhaf; kimin hafızasında sonsuza dek güzel kalabilmek için didinip ihtimam gösteriyorsak, en çirkin halimiz onların hatırasında saklı kalıyor.
Çünkü sevgi yaralar; bir türlü iyileşmek bilmeyen hakiki yaralar sadece sevginin kudretinden doğrar.
Diğerleriyse geçer, bir an gelir, şifalı bir kelime, merhametli bir el, hassas bir gönül dokunur ve geçer gider.
Sevgi geçmeyen yaralarla sınanır.
Yüreğinde saplı duran hançere sabretmeni bekler.
Sayfa 122
İnsanın hafızası zalimdir. İntikam peşinde koşarcasına en çok ölürken eziyet eder.
Sayfa 89
İlk söz insanın hakkıysa da son söz söylemek kadere düşermiş. İnsan ilk adımı atmaya güç yettirse de yolu tayin eden kadermiş
Sayfa 87
Reklam