İnsan ya kayıtsızlığa kapılıp gider ya da etrafındaki her şeye yeniden kavuşur: Kayıtsızlığa kapılmamıştım! Mademki yüreğim çarpmaya devam ediyor, bir şeyler için, birileri için çarpmak zorunda. Sağır olmadığıma göre yeniden çağrılar alacağım. Kim bilir! Belki bir gün yeniden mutlu olacağım. Belki de… Kim bilir?…
İnsan bir yere gider, sonra yine dönerim der… Ama bu bir yalandır: Dönmek mümkün değildir aslında. Aradan bir yıl geçer; olaylarla dolu bir yıldır bu!… Hiçbir şey eskisinin aynısı değildir artık.