Dünyayı biteviye bir sahne olarak gördüğümüzde, oynamaktan kendimiz olmaya sıra gelmiyor. Mış gibi hayatların maskeli balosu. Bulunduğu her ortama göre renk ve fikir değiştiren bukalemun kişilikler. İnsan, çağımızda hep yorgun: Oynamaktan, örtmekten, gizlemekten, kendisi olmaya giden yolu yürüyememekten yorgun.
"Allah bizi bu kadar seviyordu madem, neden tutmadı cennetinde? Neden onca acıya duçar etti?" Ben bu soruda Hz. İsa'nın çağlar ötesinden yankılanan sesini duyar gibiyim: "Tanrım, beni neden terk ettin?" Gücenecek kimse kalmadığı için Allah'a gücenenler cemaatine bir üye daha.