İbrahim,
içimdeki putları devirdim
ama sızı dinmedi.
Balta hâlâ elimde,
enkaz kalbimde,
gönlüm bir yangın yeri
külü savruldukça adını buluyor.
Yıktım sandım,
meğer bazı şeyler
yıkılınca da yanıyormuş.
İnancım paramparça,
duam yarım,
sesim boğazımda bir düğüm.
İbrahim,
en zor olan
putları değil,
onlardan sonra
hayatta kalmayı öğrenmekmiş.