Ölmelerini arzuladım. Benim dönüştüğüm adamı görüp üzülmemeleri için. Ailemin evindeki yatak uyuyabildiğim nadir yerlerden biriydi. Ama ben kan kustum oraya. Bilemezlerdi...
Onlar bir çocuk istediler ama ben
geldim! Dünyaya en az değeri veren insan. Onlar normal bir çocuk istediler, eğitim görüp, meslek sahibi olacak, gururlanacakları. Ama ben geldim. Bilemezlerdi bir canavarı büyüttüklerini. Onların suçu değil. Ve benim onlara acı çektirmem vicdanen yasal değil.
Artık romanların, şiirlerin, makalelerin bile iyi gelmediği bir dönemdeyim; normalde böyle zamanlarda tam tersi dört elle sarılırdım kitaplara, dergilere. Sona yaklaştım gibi sanki.