Neslii
@NesliT
Umutsuzlukta haklı çıkacağımıza, umutta yanılalım.
Şu anda okuduğu kitap
Kitabın önerisi, çocuklarınızın pusulası olma rolünü geri almanız.
Reklam
Gelişen teknolojiler ve kalabalıklaşan nüfusla beraber doğadan ve doğal olandan koptuk. Özellikle büyük şehirlerde yaşayan çocuklarımız zamanlarının çoğunu okulda ve evde, dört duvar arasında geçiriyor. Sadece onlar değil, biz de doğadan uzakta bir hayat sürüyoruz.
Doğadan kopuş her nesille birlikte gittikçe artıyor. İstisnalar var; bazı ebeveynler büyük şehirlerde çalışıp kırsal alanlarda yaşamaya yöneliyor, bazılarıysa tamamen doğaya dönüp basit köy hayatı sürdürmeyi tercih ediyor. Ama çoğumuz, genellikle para derdiyle, büyük şehirlerde dört duvar arasında yaşamaya devam ediyoruz. Üstüne, hafta sonunda da gürültülü, yapay ışıklı ve havalandırmalı alışveriş merkezlerine akın ediyoruz.
Halbuki doğa sakinleştirir, huzur verir. Doğa ruhumuzu ve bedenimizi iyileştirir. Doğa büyüler, ilham verir. Doğayı derinden gözlemleyen insanlar keşifler yapar, eşsiz benzersiz eserler ortaya koyar. Doğa bizim yaşam kaynağımızdır, anamızdır. Bizi besler, güçlendirir. Biz onu ihmal etsek de, hatta zarar versek de, ona geri döndüğümüzde kollarını açıp bizi kucaklar, sevgisini ve şifasını sunar.
Çocuklarımızın kurallara uymalarını zorla sağlasak bile, bizim çatıımızın altından çıktıkları anda ipini koparmış dana gibi davranabilirler. Gece gündüz ekranlarla haşır neşir olabilirler. Ben çocukları daha faydalı şeylerle meşgul etmenin iyi bir taktik olduğunu düşünüyorum. Stephen Covey’in “önce büyük taşlar” adında kuralı vardır. Şöyle düşünün: Elinizde iri taşlar ve kum var ve bunları çok daha büyük olmayan bir kovaya yerleştirmeniz gerekiyor. İri taşların her biri hayatınızdaki önemli ve önceliği olan bir alanı temsil ediyor buna karşılık kum da aslında hayatınızda hiçbir katkısı olmayan sizi bir hedefe götürmeyen ama çoğu zamanda keyif veren şeyleri temsil ediyor. Eğer kovayı sadece kumla doldurursanız büyük taşlara yer kalmaz. Onun yerine ilk önce iri taşları yerleştirip geri kalan alanı kumla doldurmak önemli ve öncelikli şeylere zaman ayırmayı sağlar.
Çocuklarımızın yanında ekranlarda çok zaman harcıyorsak bu onlara ekranlardan daha az önemli oldukları mesajını verebiliyor. Çoğu çocuk anne babaları cihazları ile meşgul olduğunda kendini üzgün, kızgın, öfkeli ve yalnız diye nitelendirmiş. Çocuklardan biri “ kendimi sıkıcı hissediyorum. Babamı çok sıkıyor olmalıyım. Çünkü her an telefonuyla meşgul. Kayak teleferiğinde bile!” demiş.
İmamın dediğini yap, yaptığını yapma" lafı çocuklarda işlemiyor maalesef! Söylediklerimizi değil, yaptıklarımızı uyguluyorlar. Ben ikide bir telefonda kendimi kaybediyorsam, çocuğumu telefonda çok zaman geçirmemesi konusunda nasıl ikna edebilirim ki? Kendimizin uygulamadığı bir davranışı çocuklarımızdan bekleyemeyiz. Çocuklar, tıpkı yavru ördekler gibi bizi kopyalayarak büyüyorlar; onların nasıl davranmasını istiyorsak, biz de o şekilde davranmalıyız.
Reklam