Neslihan
@Nesliyle
@birfincankitap1
Şu anda okuduğu kitap
️Yazarın anlatım tarzı bana açıkçası biraz farklı ve yer yer yorucu geldi… Zamanlar arası geçişler ve parçalı kurgu yüzünden hikâyeye tamamen kapılmakta zorlandım. Bazen ‘şu an neredeyiz?’ diye düşündüğüm anlar oldu. Ama buna rağmen kitabın verdiği duygu çok güçlüydü.
️Esme’nin hikâyesi insanın içine dokunan, haksızlık hissini iliklerine kadar hissettiren türden.Okurken hem üzüldüm hem de içten içe sinirlendim Bitirdiğimde aklımda kalan şey anlatımından çok hissettirdikleriydi…
️ Kısacası; anlatım olarak bana tam hitap etmese de, bıraktığı etkiyi inkâr edemem.
️Hissettirdikleriyle iz bırakan bir kitaptı.
Reklam
Zorla iyi yapılan insan gerçekten iyi ve özgür müdür ?
Otomatik Portakal, sadece şiddeti anlatan bir roman değil; insanın içini kurcalayan, “Ben olsam ne yapardım?” diye sorduran bir eser. Yazarı Anthony Burgess, bizi rahatsız etmekten hiç çekinmiyor. Çünkü bazen insanı düşünmeye iten şey tam da o rahatsızlık.
Romanın başkahramanı Alex. Onu sevmek zor, hak vermek daha da zor. Şiddetten zevk alan, suç işleyen bir genç. Ama işin ilginç yanı şu: Beethoven dinliyor, estetikten anlıyor. Yani karşımızda tek boyutlu bir “kötü” yok. Burgess sanki bize şunu söylüyor: İnsan siyah beyaz değildir, gri tonlarda yaşar.
Alex yakalandıktan sonra devlet onu zorla “iyi” yapmaya çalışıyor. İşte roman tam burada can yakıyor. Sana soruyor: Bir insan kötülük yapamıyorsa, bu gerçekten iyi olduğu anlamına gelir mi? Yoksa sadece şartlandırılmış bir varlık mıdır?
Bence romanın en çarpıcı yanı şu: Özgür irade elinden alındığında geriye ne kalır? Alex artık kötülük yapamıyor ama iyiliği de seçemiyor. Seçemediğin bir iyilik ne kadar değerli olabilir ki?
Bir de dil meselesi var. Burgess’in uydurduğu gençlik argosu başta insanı zorluyor. Ama bir süre sonra alışıyorsun. Hatta şiddet sıradanlaşmaya başlıyor. İşte o an fark ediyorsun: Yazar seni de bu dünyanın içine çekmiş.
Otomatik Portakal bana şunu düşündürdü: İnsan hata yapabilen, düşebilen ama kendi kararlarını verebilen bir varlıktır. Onu makine gibi programlamak çözüm değil. Belki de asıl mesele, insana seçme hakkı tanımak.
Sonuç olarak Otomatik Portakal, şiddetin değil, insanın ve özgürlüğün romanıdır. Burgess, bireyin seçim hakkının insan olmanın temel şartı olduğunu düşündürür.
Peki seçim hakkı elinden alınmış bir insan, hâlâ insan mıdır?
Zeka mı daha değerlidir, yoksa kalp mi?
Charlie, düşük zekalıyken saf, neşeli ve çevresindeki kötü niyetin farkında değildi. Ameliyattan sonra zeki hale geldiğinde, insanların ona acıdığını, alay ettiğini ve dünyadaki zalimliği fark etti. Artık bilgi sahibiydi ama huzurlu değildi.
Bence romanın en temel sorusu şu: “Zeka gerçekten mutluluğu getirir mi?”
Aynı zamanda Charlie’nin hikayesi, toplumun “farklı” olan insanlara nasıl davrandığını ortaya koyuyor. Zeka seviyesi düşükken insanlar ona güler; zeki hale gelince de kıskanırlar. Aslında hiçbir zaman tam olarak kabul görmez.Yani roman, toplumun “farklı” olana yaklaşımını eleştirir. Zeka seviyesi düşükken insanlar Charlie’ye güler; zeki hale gelince de ondan korkar, uzak durur.Charlie hiçbir zaman tam olarak kabul görmez. Keyes burada insan doğasının en acı yanlarından birini gösterir: Toplum, anlamadığı her şeyi dışlar.Gerçek insanlık, zekadan değil; merhametten ve empati yeteneğinden doğar.
Sonuç olarak roman bize şunu düşündürür: Zekâ gerçekten mutluluğu getirir mi? Bilim ilerlese de insanlık geride kalıyorsa; orada bir eksiklik yok mudur ?
Keyes, zekânın değil; merhametin, anlayışın ve sevginin bizi insan yaptığını hatırlatır. Umarım bir gün böyle bir dünyada yaşarız.
