Tüm Haçlı Seferleri’nde vaat edilen genel af yüzünden Alman orduları büyük oranda Orta Çağ’daki diğer pek çoğundan daha da fazla haysiyetsiz kişilerden oluşmaktaydı; 1147 yılının mayıs ayında Ratisbon’dan (Regensburg) yaklaşık yirmi bin kişilik bir kuvvetle yola çıkan Alman Ordusu, anlaşıldığı kadarıyla tek tük fanatik yobazlarla, adaletten kaçan firariler ve hiçbir işe yaramayan başıboş beceriksizlerle istenmeyen adam kotasını fazlasıyla aşmıştı. Öyle ki kırsal bölgelerde yağmaya, tecavüze, yakıp yıkmaya, hatta kafalarına esince öldürmeye başlamaları için Bizans sınırlarından içeri girmeleri yetmişti.