"Anadolu halkının bir ruhu vardı nüfuz edemedin, bir kafası vardı aydınlatamadın, bir vücudu vardı besleyemedin, üstünde yaşadığı bir toprak vardı işletemedin, onu hayvani duyguların cehaletin yoksulluğun ve kıtlığın elinde bıraktın. O, katı toprakla kuru göğün arasında bir yabani ot gibi bitti.Şimdi elinde orak, buraya hasada gelmişsin ne ektin ki ! ne biçeceksin bu ısırganları bu kuru dikenleri mi Tabii ayaklarına batacak işte! Her yanın yarılmış bir halde kanıyor ve sen acıdan yüzünü buruşturuyorsun, öfkeden yumruklarını sıkıyorsun, sana ıstırap veren bu şey senin kendi eserindir Senin kendi eserindir."
"Zavallı köylü çocuğu! İki üvey ananın yavrususun. Biri demin seni döven anandır,öbürü de seni her gün döven, doğduğundan beri her gün döven yurdundur. "