Neettttt
@Nett
325 okur puanı
Ocak 2020 tarihinde katıldı
Acıyı sevme sanatı, acınızla barışma sanatı..
Puan vermedi·80 syf.·
2024 3. kitabı
Descartes’in “düşünüyorum o halde varım,” sözü “acı duyuyorum o halde varım.” sözüne dönüşmüştür. Peki nedir bu küresel acılanma? Hep beraber bakalım. 
Palyatiflik ile başlayalım. Palyatif tıp terimi olarak duyulan acıdan (psikolojik-biyolojik-fiziksel) kısa süreliğine bir rahatlama sağlamaktır. Peki toplumsal palyatiflik nedir ? Buna toplumsal duyarsızlaşma ya da toplumsal anestezi diyebilir miyiz ?
Günümüzde genelleşen “algofobi” ile birlikte insanlar acıya karşı önleyici tutumlar geliştirmektedir. Acının önleyiciliği ya da bu duygudan kaçma durumu acıya çok farklı bir format kazandırmaktadır. Acı artık tümüyle tıp ve eczacılık alanlarında ilaçlarla mücadele gerektiren anlamsız bir kötülüğe dönüştürülmüştür. Oysa acının bir estetiği vardır. Acı arındırıcıdır ve acının “iyileştirme” gücü bulunmaktadır. Acı bir disiplindir, bedeni ruhu disipline eder.
Kitap “ürpermekten âciz bir bilinç, şeyleşmiş bir bilinçtir.” der. Acının bir kültürü vardır, bu kültürden yoksun bütün toplumlar barbarlaşmıştır. Bünyesinde acı bulundurmayan toplum, “aynının” esiri olur, dayanıklılık gücünü yitirir ve sıkıcılaşır. Bu tür toplumlarda acının arındırırcı olduğu unutulur. Acıya düşman palyatif toplumlarda ilaçlar ya da medya yoluyla oluşan duyarsızlık, eleştiriye karşı bağışıklık kazanır. Bu eleştiriye karşı bağışıklık, anestezik bir etki gösterir. Toplumsal anestezi bilgi ve düşünmeyi engeller, hakikati baskılar. Acı bastırıldığında gizli bir köşede görünmez bir sermaye şeklinde “faiz üzerine faiz” olarak birikir, buna acının ekonomisi denir. Fakat insanlar acının hazzından çok mutluluğun dispozitifliğine sığınmayı tercih ederler. Bu dispozitflik İnsanı bireyselleştirerek toplumun siyasi ve dayanışmacı ruhunu öldürür. Çünkü mutluluk herkesin kendi başına uğraşması gereken bir
Reklam
Ayy noluyoo noluyooo :)
“ Acının tümüyle tıp ve eczacılık alanlarına ait kılınması ‘acı ile kültürel olarak başa çıkma programını’ bozar. Acı artık ilaçlarla mücadele gerektiren anlamsız bir kötülüktür.”
“ Gerçek mutluluk ancak kırılmış olarak mümkündür. Mutluluğu şeyleşmekten kurtaran bizzat acıdır. Ona sürekliliği kazandırır.”