Nevin
@Nevin_AltnTurk
1195 okur puanı
Eylül 2018 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Sevmediğiniz şeyleri yapmayı öğrenmelisiniz.
Bu, sizin topluma yeniden uyum
sağlayabilmeniz için gerekli şeylerden biri.
Nevin isimli okura yanıt verildi
Nevin
Hipokampus güzel topluma uyum sağlamayacağım için benlik bir şey yok 😂
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Sevmediğiniz şeyleri yapmayı öğrenmelisiniz.
Bu, sizin topluma yeniden uyum
sağlayabilmeniz için gerekli şeylerden biri.
Nevin
Mesela maske takmak asla yapamıyorum istemediğim bir yere gidince isteyecek gelmişim gibi davranamıyorum görmek istemediğim birisiyle aynı ortamda denk gelince canım ya nasılsın diyemiyorum o orada yokmuş gibi davranıyorum bunlar vb şeyler öğreniliyor mu gerçekten
Bir insanın sesini unutmaktan daha korkunç ne olabilir?Alıntı
Esra Öztürk rica ederim
Bazı kitapları okurken durup parmaklarımı satırların üzerinde bekletiyorum, sanki o an kalbime oturan sızı biraz olsun hafifleyecekmiş gibi. Onlardan Uzakta benim için tam olarak böyle oldu.
Kitapta içimi en çok acıtan, hafızanın bize oynadığı o zalim oyun oldu. Yazarın dediği gibi; geçmişteki mutlu hatıralar ansızın zihninizde belirdiğinde, o eski mutluluk aslında dayanılmaz bir acıya dönüşüyor. Kaybedilen birinin sesini hafızadan yitirmek de öyle... Sırf o sesi yeniden bulabilmek için bir köşeye kaçıp gözlerini kapatmak, kulaklarını tıkamak ve o kişinin mimiklerini hatırlamaya çalışarak o sesi boşlukta aramak... İnsan en çok "Onun sesini bir daha duyamayacağım" gerçeğiyle vuruluyor sanırım. Bir telefonun ucundan gelen o çaresiz nefes sesi bu yüzden insanın göğsüne oturuyor.
Gitmek, arkada odalar dolusu anı bırakıyor. Ama bir yandan da gidenin bakışı kalanın gözlerinde yaşamaya başlıyor; artık dünyaya onun bakışlarıyla bakıyorsunuz. Tam da bu yüzden parmaklarınız ona ait çekmeceleri karıştırırken titriyor; unutuşun, onun anısına dair her şeyi çabucak alıp götürebileceğinden korkarak... O odadaki posterleri katlarken çıkan sesler, metal kutuya düşen raptiyeler bile bu yüzden kutsal birer nesneye dönüşüyor. Ne varsa hiçbir şeyi atlamadan, tamamen ölmesinler diye aceleyle saklamaya çalışıyorsunuz.
‘’Varsın dünya hep kelimelerini incitmiş olsun, varsın o bir gün bu dünyanın şefkatli olabileceğine inandığı için gitmiş olsun...’’ Kitabın son cümleleri sanırım çok uzun süre benimle yaşayacak: "Luc, acaba ne derdin biz ikimizi bu halde görsen, hayaline biraz daha inanır mıydın, onu daha da bir gururla, parlatarak söylerdin, bizi, hepimizi bir gün aynı kelimelerle görme hayalini, ah evet öyle derdin,keşke hepimizin kelimeleri aynı
Nevin isimli okura yanıt verildi
Nevin
Esra Öztürk rica ederimBir insanın sesini unutmaktan daha korkunç ne olabilir?Alıntı
Bazı kitapları okurken durup parmaklarımı satırların üzerinde bekletiyorum, sanki o an kalbime oturan sızı biraz olsun hafifleyecekmiş gibi. Onlardan Uzakta benim için tam olarak böyle oldu.
Kitapta içimi en çok acıtan, hafızanın bize oynadığı o zalim oyun oldu. Yazarın dediği gibi; geçmişteki mutlu hatıralar ansızın zihninizde belirdiğinde, o eski mutluluk aslında dayanılmaz bir acıya dönüşüyor. Kaybedilen birinin sesini hafızadan yitirmek de öyle... Sırf o sesi yeniden bulabilmek için bir köşeye kaçıp gözlerini kapatmak, kulaklarını tıkamak ve o kişinin mimiklerini hatırlamaya çalışarak o sesi boşlukta aramak... İnsan en çok "Onun sesini bir daha duyamayacağım" gerçeğiyle vuruluyor sanırım. Bir telefonun ucundan gelen o çaresiz nefes sesi bu yüzden insanın göğsüne oturuyor.
Gitmek, arkada odalar dolusu anı bırakıyor. Ama bir yandan da gidenin bakışı kalanın gözlerinde yaşamaya başlıyor; artık dünyaya onun bakışlarıyla bakıyorsunuz. Tam da bu yüzden parmaklarınız ona ait çekmeceleri karıştırırken titriyor; unutuşun, onun anısına dair her şeyi çabucak alıp götürebileceğinden korkarak... O odadaki posterleri katlarken çıkan sesler, metal kutuya düşen raptiyeler bile bu yüzden kutsal birer nesneye dönüşüyor. Ne varsa hiçbir şeyi atlamadan, tamamen ölmesinler diye aceleyle saklamaya çalışıyorsunuz.
‘’Varsın dünya hep kelimelerini incitmiş olsun, varsın o bir gün bu dünyanın şefkatli olabileceğine inandığı için gitmiş olsun...’’ Kitabın son cümleleri sanırım çok uzun süre benimle yaşayacak: "Luc, acaba ne derdin biz ikimizi bu halde görsen, hayaline biraz daha inanır mıydın, onu daha da bir gururla, parlatarak söylerdin, bizi, hepimizi bir gün aynı kelimelerle görme hayalini, ah evet öyle derdin,keşke hepimizin kelimeleri aynı
Nevin
Müthiş 💐 duygularını çok güzel ifade etmişsin 💕
18.05.2026 Sizin 1K arkadaşınız var mı1000Kitap
Okuyacağımız kitaba birlikte karar verip aldığımız günler geldi yüz yüze sohbet ettiğimiz günler geldi arkadaşım mesafeleri aşıp geldi iyi ki geldi 💐 Esra Öztürk
Esra ÖztürkNevin
@Nevin_AltnTurk
·1000Kitap’tan tanıştığım Esra Öztürk ile bugün üç saat telefon konuşması yaptık. Yüz yüze kitap sohbetleri yapacağımız günler de gelir inşallah
Esra Öztürk ile bugün üç saat telefon konuşması yaptık. Yüz yüze kitap sohbetleri yapacağımız günler de gelir inşallahEsra Öztürk isimli okura yanıt verildi
Nevin
Çok duygulandım 🥹 iadeyi ziyaretimde plansız en güzel vakitte olacak gibi görünüyor daha güzel anılar duygular yaşayacağız inşallah ben teşekkür ederim 💐seni çok seviyorum 💐