–Qurban müəllim, halınız birtəhərdi, yoxsa qəlbinizə dəyən olub.
O, incik səslə cavab verdi:
–Yəqin ki, sən də eşitmiş olarsan, tarı bir musiqi aləti kimi qadağan etmək istəyirlər.
Müşfiq dostunun gileyinə acıdı və dərin fikrə getdi. Haçandan-haçana üzünü ona tutub:
–Eşitmişəm, – dedi. – Sizə deyib qəlbinizi sıxmaq istəmirdim. Mən bu söhbəti eşidəndə ilk dəfə nəzərimdə siz canlandınız. Bəlkə bu hələ bir şayiədir. Kim bilir?! Axı xalqın sevdiyi bir musiqi alətini əlindən almaq onun sevincini əlindən alıb əvəzinə ona qəm badəsi içirtməyə bərabərdir. Buna isə nə partiyamız, nə hökumətimiz razı olar.
Müşfiqdə müəllimə məxsus olan ən gözəl xüsusiyyətlərdən biri şagirdlərində ədəbiyyata böyük maraq oyatmaq bacarığı idi. Lakin o, bu bacarığından sui-istifadə etməz, şagirdlərinin hamısının ədəbiyyatçı olmasını istəməzdi, kimin hansı sənətə həvəsi varsa, o sahədə ixtisaslaşmasını məsləhət görərdi. Ancaq hamıdan tələb edərdi ki, doğma ədəbiyyatını bilsin, ədəbi prosesi izləsin, əks halda həqiqi ziyalı olmaq mümkün deyildir.