Nəzrin Hüseyinova
@Nezrin_hsynva
Azərbaycan dili
Ədəbiyyat
12 okur puanı
Şubat 2024 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Biz Gəncəyə gələndə Müşfiq dahi şairimiz Nizamini xatırladı. Deyirəm görəsən dünyada Gəncə kimi ikinci xoşbəxt yer varmı? Dünyaya Nizami kimi düha verən bir torpaq nəyə qadir deyildir. Mən bu yeri görəndə qoluma elə güc, qəlbimə elə həvəs gəlir ki, az qalıram qanadlanıb uçam. Mənə elə gəlir ki, Nizami yurdu Nizaminin özü kimi misilsiz güc-qüvvət, hünər, hikmət, sənət mənbəyidir. Buna görə də elə bilirəm ki, bu torpağın hər daşı, hər qarışı mənim ürəyimin bir parçasıdır.
Gör, həyatda necə daşqəlbli, iyrənc adamlar olub ki, belə sənətkarlara böhtan atıb, onun həyatına qıyıblar. Lermontov kimi sənətkarı tarix çox nadir halda yetirir. Şair Nəsimi keçmiş şairləri iki qismə bölüb. Birinci sənətin hesabına varlanan, kökələn şairlər. Belələri saray şairləri, yaltaq şairlər, yalnız öz şəxsi mənafeyini güdənlər olub. İkincisi, isə həqiqətən yazan, həyatını xalqa bağlayan, xalq səadəti uğrunda çarpışan şairlər. Lermontov belə sənətkarlardan olub.
Müşfiq, mən səndən incimişəm. Bax, o qarlı-boranlı günlərdə gəlib məni gözləyirsən, axı bizi istədiyimiz vaxtda bayıra buraxmırlar. Sən xəstələnə bilərsən. Bir də belə etsən, mən səndən küsəcəyəm. Müşfiq odlu baxışları ilə üzümə baxıb dedi:
Mən şirin ləhcəli bir bülbüləm ki,
Güllərdən küsərəm, səndən küsmərəm.
Məni öz canından artıq istəyən,
Ellərdən küsərəm, səndən küsmərəm.
Müşfiq tez-tez deyirdi:
Yaxın vaxtlarda hər şeyimiz olacaqdır. Dilbər, kasıb oğlan idim. Sənin şeir vurğunu olduğunu görüb səni şeirimlə aldadıb aldım.
Mən gülümsünüb dedim:
Var-dövlət müvəqqəti olduğu halda sənin adın, sənətin əbədidir. Mən səninlə fəxr edirəm.
Haqsız tənqidlər Müşfiqi əsəbiləşdirsə də ruhdan sala bilmirdi. Əksinə, öz yaradıcılığı üzərində daha ciddi işləyərək, daha geniş axtarışlar aparırdı. Müşfiq mənə deyərdi: İşdən yorğun gələndə qapını üzümə gülə-gülə açanda hər dərdimi unuduram. Yaxşı ki, sən varsan. Sənin bir gülüşün, bir kəlmən mənə bəzi ilhamsızların vurduğu ağrı-acını unutdurur. Sonra o bu haqda özünün məşhur «Sənin gülüşlərin" şeirini yazmışdı..
Cahan ki, solmayan bir bağça-bağdır, Burda rəvadırmı gülmədən ölmək.
Yazıq o şəxsə ki, qaraqabaqdır,
Nə qədər yaraşır insana gülmək.