“Suretleri boş ver, gönüllere bak.
Gönle giren dipsiz bir kuyuya iner, ancak sonu aydınlık ve ferahlıktır.
Acıların dindiği, huzurun geldiği andır o an.
İnciye ulaşan için, nice hikmetler vardır.
Öyle inciler vardır ki, o incilere giden yollar zorluklarla dolu karanlıktır.
Ama bilmezsin ki asıl karanlık girdiğin yolda değil senin gözlerindedir.
Gönül gözünün karanlığı senin yolunu karartır.
Ancak gönül aydınlandı mı en karanlık kuyuya bile güneş dolar.
Kendi aydınlığını bulan, başka birisinin aydınlığına ihtiyaç duymaz, yolunu kendi bulur…”
Hallac-ı Mansur ‘Mutluluk anlamaktır. Anlamadan sevmek, mutluluk vermez’ derken; mutluluğun hayatımızın her yönünü kuşatması için önce kendimizden bir şeyler vermemiz gerektiğine işaret eder.”