“Bunu bu kadar sorun etme. Aitlik duygusu bir savaş değildir. Anlıyorum, toplum normları yüzünden bir adamın yanındaki kadını sahiplenmesi aşağılayıcı gibi duruyor ama bu karşılıklı bir teslimiyet. Yani genel olarak konuşuyorum. Bizim için değil. Yoksa sana sahip olabilecek kadar şanslı bir adam olmadığımın farkındayım.”
İlk görüşte aşka inanmazdım. Hatta aşka genel olarak inanmıyordum. Aşkı geçtim, insanların birbirine uzun süre tahammül edebilmesini bile mantıklı bulmuyordum. Duygu bir tarafta, benim için birine dokunmak bile azaptı.
O zaman şimdi ne değişmişti?
Hayatıma bomba misali düşen kadının farkı neydi ve beni ele geçiren bu saçma hissiyat tufanı niye bu kadar yoğundu?