Nida
@Nidaayy
33 okur puanı
Haziran 2024 tarihinde katıldı
783.jpg){kind=small}
Yani, bak, büyük kalabalıkların ortasında, insan denilen sosyal mahluk kendi... kendi iç dünyasının mahbusu hâlinde, şifasız bir yalnızlığa mahkûm.
Reklam
Nasıl, evvela onu nasıl en seçme hislerimin mevzuu olmaya layık görebildim? Nasıl ve ne biçim bir körlükle, nasıl nasıl, hangi zaaflar tarafından itilerek, nasıl, hangi idraklerin felci içinde, nasıl, derece derece ve birçok uyandırıcı işaretlere rağmen nasıl, zaman zaman içimi altüst eden keder fırtınalarının mânâsına karşı tasasız kalabildim?
"Böylece anlamıştım ki, bir hiç sandığım şey, sadece benim bütün hayatım imiş. İnsan ne kadar kendini bilmiyor!"
"En doğru tahlilde kalbimin dibini görebildiğimi sanmıştım. Fakat zekâmız, ne kadar büyük olursa olsun, onu vücuda getiren ve uzun zaman, içinde bulundukları uçucu hâlden ayırıp kendilerine bir hadise çıkmadıkça varlıkları sezilmeyen unsurları göremez. Kalbimi apaçık gördüğümü sanmakla aldanmıştım."