Coatlicue

Daima kaçışı, bilhassa da kendi benliğine kaçışı düşünen, somurtkan, dikkatsiz, itaatsiz çocuklar haline gelmiştik.
Reklam
Beni yetiştirirken son derece etkili olan ve üzerimde hiç bir zaman başarısızlığa uğramayan eğitim metodların şunlardı: Hakaret, tehdit, alay, kötücül bir kahkaha ve -ne tuhaftır ki- kendine acıma.
Bunlarla, senin dediğin gibi aile olma ruhunu yitirmekle kalmadım, aksine içimde aileye yönelik bir ruh vardı hala, ama genelde olumsuzdu ve senden (tabii ki hiç bitmeyecek) içsel kopuşla ilgiliydi.
Her zaman olduğu gibi, bana verdiklerinin keyfini çıkarabildim ama sadece utançla, bıkkınlıkla, zayıflıkla, suçlulukla. Bu yüzden sana bir dilenci gibi minnettar olabilirim, ancak bunu hak etmek için hiçbir şey yapmadım.
Biz hep kaçmayı tercih eden çocuklar olmuştuk. Sessizdik, suratsız ve dengesiz çocuklardık. Sen acı çekiyordun, bize de çektiriyordun.
Reklam