Noranın özünü qəbul etməklə bağlı həmişə problemi olmuşdur. Ağlı kəsəndən bəri həmişə özündə nəyinsə çatmadığını, kifayət qədər yaxşı olmadığını düşünürdü. Özlərinin də problemləri olan valideynləri bu hissi daha da gücləndirmişdilər.
İndi isə özünü olduğu kimi qəbul etmiş olsaydı həyatın necə ola biləcəyi haqda düşünürdü. Etdiyi bütün səhvləri qəbul etsəydi. Bədəninin hər bir cizgisini olduğu kimi sevsəydi. Nail ola bilmədiyi hər bir arzusunu və ya yaşadığı hər bir acını qəbul etsəydi. Boğduğu ehtirasını və hisslərini qəbul etsəydi. Bütün bunları qəbul etməyi təsəvvürünə gətirdi. Təbiəti qəbul etdiyi kimi. Buzlağı, quşları və ya balinaları qəbul etdiyi kimi. Özünü təbiətin digər canlılarından sadəcə, biri kimi təsəvvür etdi. Bacardığı kimi yaşamağa çalışan sıradan bir canlı, heyvan.
Bunları təsəvvür etdikcə, tam azad olmağın necə bir şey olmasını düşündü.