NE GÜZEL GÜNLERDİ…
Simli kartpostallar vardı bir zamanlar.
Çocukluğumuzun avuç içine sığan sevinçleri…
Birbirimize gönderir,
Üzerine mani, şiir, iyi dilekler kondururduk.
Yeni yılları kutlardık,
Henüz umutlar eskimemişken.
Mektubu gönderince başlardı bekleyiş.
“Vardı mı?” diye atardı kalbimiz.
Sonra sessiz sorular:
Beğendi mi?
Cevap yazacak mı?
Mesafe vardı belki,
Ama mektup mesafeyi tanımazdı.
Telefon yoktu her evde,
Ama kalpten kalbe giden bir yol vardı.
Mektubu alan mutlu olurdu.
Öyle sıradan bir mutluluk değil…
Hatırlanmanın verdiği,
Dünyayla değişilmeyen bir sevinçti bu.
O an, insanın içi ışıkla dolardı.
Kartpostalla birlikte bir yazı varsa…
İşte o zaman zaman dururdu.
Defalarca okunur,
Ezberlenene kadar saklanırdı.
Koşarak anlatırdık sevdiklerimize,