Ninel Nva
@Ninelnva
62 okur puanı
Ekim 2025 tarihinde katıldı
Seçimlerimiz hayatımızı belirler. İşimizi, arkadaşlarımızı, eşimizi, vs bizler seçeriz. Fakat biraz önce bahsettiğim gibi; hayatın içerisinde kendi tercihimiz olmayan şeyler de olabilir. Mesela; anne babamızı, nerede doğacağımızı, hangi cin-siyette olacağımızı, büyüyene kadarki ekonomik durumu-muzu,…vs biz tercih edemeyiz. Tercih edemediğimiz şeyler bize farklı şeyler öğretir.
Toyotemo’nun kategorize ettiği 3 sevgi çeşidinden birisi olan “çünkü”ye bağlı olan sevginin bugünün modern âşık-larındaki karşılığı çoğunlukla dış görünüş ve cinselliğe bağlı açıklamaları barındırıyor. İnsan ilişkilerinin bir kısmında; değerli bir anlamla yoğurulmuş bir sevgi ve onun gerektirdiği sorumluluğu göremiyoruz.
Hâlbuki sorumluluk ve anlamı barındırmayan bir sevgi anlayışı insanı kişiliksizleştirir ve yalnızlaştırır. İnsanı, Fromm’nu da dediği gibi; “Cinsel sevgi; iki kişilik yalnızlıktır” durumuna düşürebilir. Sadece şehvet ve cinsellik olarak anlaşılan duygulara sevgi ve aşk denenemez.
Kimi zaman da sevgiden yoksun, sevginin öncelendiği ortamlarda yetişmemiş, yeterli derecede sevgi görememiş veya bundan mahrum olan insanlara da rastlarız. Bu insan-lar, anne, babasından veya çevresinden yeterli derecede ilgi ve sevgi göremediği için hayata güzellik katabilecek mevcut potansiyellerini bile zamanla kaybedebilirler.
Bu konuda Exupéry’e katılmamak mümkün değil. Şöyle diyor Exupéry; “Aşk, birbirine bakmak değil; birlikte aynı yöne bakmaktır!”
Evet, sevginin ve aşkın ötesinde hayatın bir anlamı vardır ve aşk; birbirini seven iki insanın birbirinde takılıp kalması değil, ikisinin de hem kendisini hem de sevdiğini aşarak iyi, doğru, güzel ve anlamlı olana birlikte koşmasıdır. Bu yönüyle aşkın gerçek anlamı aşkın ötesindedir, aşktan da aşkındır!
Birbirimize karşı en temiz ve en güzel aynalar olmak yeri-ne kendi aynalarımızı karartmayı tercih ediyoruz. Birbirimi-ze bakarak güzelleşemiyoruz artık, belki de çirkinleşiyoruz?
Başkasını suçlamamıza gerek yok; bunda hepimizin suçu var. Ne diyordu bir şarkıda; “Masum değiliz hiçbirimiz…”