Sabahattin Ali'nin dediği gibi: " kendimi bir balkondan daha rahat bırakabilirim, bir insana bırakmaktansa. Öyle çok korkuyorum insandan"
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Artık on yaşında, yürüyemeyen, konuşamayan, kendi kendine yemek yiyemeyen ya da giyinemeyen bir çocuktum. Çaresizdim, ama ne kadar çaresiz olduğumu yeni fark etmeye başlamıştım. Kendimle ilgili hâlâ hiçbir şey bilmiyordum: diğerlerinden "farklı" olduğum gerçeği dışında.
" Diğerlerinin yaptığını yapmak, hissettiğini hissetmek, bildiğini bilmek için garip bir heves ve bilinçsiz bir kararlılık vardı içimde. "