Öğretmen
@Niteliksiz2
9 okur puanı
Haziran 2022 tarihinde katıldı
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Duvar...
Hepimizi bir örnek giydirmişlerdi. Sonra o boş alanda topladılar. Daha önce hiç bu kadar insanı bir arada görmemiştim. Ne olacağını bilmiyor ve korkuyordum. Düdük sesine benzer, ürkütücü bir ses duyuldu. Elinde sopaya benzeyen bir şey taşıyan kumandan "Sıraya geçin!" diye bağırıyor, hizamızı yeterince düzgün bulmadığı taraflara tehditkar bakışlar, sert sözlerle müdahale ediyordu. Başka komutanlardan ne olduğunu anlamadığım komutlar yükseldi. Sonra o komutları tekrar etmeye başladık. Bizden yüksek bir yere çıkmış kumandan söylüyor, o ne söylüyorsa biz bir ağızdan yineliyorduk. Ardından her yanı gramofonun boğuk sesi sardı. Gramofondaki sözlere eşlik etmemiz gerektiğini farkettim. Bu sözleri bilmiyordum, ama etraftaki denetmenlerden korktuğum için dudaklarımı oynatıyordum. Bunlar olurken hareket etmemiz yasaktı. Ayakta dimdik, kıpırdamadan durmamız, hiçbir yana bakmamamız gerekiyordu. Bizi gruplar halinde büyük, gri bir binanın içine aldılar. Başımızda mutlaka onlardan birileri duruyordu. Hepimize bir numara vermişlerdi ve bizi o numaralarla çağırıyorlardı. Bizi eski tahtalara oturttular. Ayağa kalkmamız, kendi aramızda konuşmamız, hatta tuvalete gitmemiz yine yasaktı. Sürekli konuşan, bize neyi nasıl yapmamız gerektiğini anlatan gardiyanları sessizce dinleyecek, onlar bize bir şey yapmamızı söylemedikçe bir şey yapmayacaktık. Çok sıkılıyordum, ama sanırım sıkılmak ta yasaktı. Sıkıldığım için, cebimde bulduğum lastik parçasını ağzıma alarak başım önünde hafifçe sallamaya başladım. Gözetmen Kafama vurdu.Düzgün durmamı, yoksa beni pataklayacağını söyledi Ben de düzgün durdum.
Bizi topladıkları o boş alana ara ara kısıtlı dakikalarla da olsa çıkmamıza izin veriyorlardı. Ancak bu alanın etrafı yüksek duvarlarla çevriliydi ve büyük demir kapısı sıkı sıkı kilitlenmişti.
Öğretmen
, bir kitap okuduPuan vermedi·280 syf.·
3 günde okudu
·Okunma: 08 Mayıs 2026 10:14
·2026 17. kitabı
Bütün bu yazdıklarımın tatsız bir etki yaratacağını da eminim, zira hepimiz yaşamla bağını az ya da çok kaybetmiş, kör topal idare eden insanlarız. Hatta yaşamdan öylesine Kopuğuz ki, gerçek canlı hayata karşı adeta tiksinti duyuyor, bize hatırlatılmasına dahi katlanamıyoruz, Öyle bir hale gelmişiz ki, gerçek canlı hayat bize adeta bir iş, bir ödev gibi görünüyor, onu kitaptan öğrenmeyi yeğliyoruz. Peki neden bazen telaşa kapılır, kimi kaprisler, çırgınlıklar yaparız? istediğimiz nedir? Bunu Kendimiz de bilmeyiz. kaprislerimiz, isteklerimiz yerine gelse bundan ilk biz zararlı çıkarız. Bize daha fazla serbestlik vermeyi, ellerimizi çözmeyi, hareket alanımızı genişletmeyi, üstümüzdeki vesayeti kaldırmayı deneyin bir... Sizi temin ederim, o anda tekrar vesayet altına girmeye can atarız. Biliyorum, belki bu sözlerime kızacak bağırıp tepinmeye başlayacak, "böyle konuşacaksanız yalnız Kendinizden, o sefil yeraltınızdan bahsedin; 'Biz, hepimiz', gibi tabirler kullanmaya kalkışmayın!" diyeceksiniz. Müsaade buyurun baylar, ben bu hepimizlikle kendimi haklı çıkarma peşinde değilim. Ben kendi Hayatımda, sizin cesaret edemeyip yarıda bıraktığınız şeyleri sonuna kadar götürdüm, o kadar; Üstelik Siz tabansızlığınıza sağduyu diyor, böylece Kendi kendinizi aldatarak avunuyorsunuz. Buna göre ben sizden daha "canlıyım". Daha yakından bakın! Biz bugün "canlının" nerede yaşadığını, neden ibaret olduğunu, adını sanını bile bilmiyoruz. Bizi tek başımıza bırakın, elimizden kitapları alın o saat şaşkına döner, ne yana gideceğimizi, kimden yana çıkacağımızı, kimi sevip, kimden nefret edeceğimizi bilemeyiz. İnsan olmak, yani gerçek, kendi vücuduna sahip, kanlı canlı bir insan olmak dahi bize güç geliyor; bundan utanıyor, ayıp sayıyor, bildik, genel anlamda insan olmaya çabalıyoruz hep.
