Bir kasırga sonucu kendini bambaşka bir diyarda bulan küçük bir kız Dorothy. Tek isteği,hiç bilmediği bu yerden Kansas’taki evine geri dönmek. Bunun için Oz diyarına gitmesi ve meşhur ‘büyük ve korkunç’ oz büyücüsünden yardım istemesi gerekiyor. Ne yazık ki Oz’a giden yol uzun ve tehlikeli. Yolüstünde tehlikeli ormanlar bulunmakta ve üstelik kötü cadıların hüküm sürdüğü diyarlardan geçmesi gerekmekte küçük kızın. Neredeyse imkansız değil mi? Fakat bu yolculukta Dorothy yalnız değil! Kalbini arayan bir teneke adam, saman dolu kafasının içinde beyin hayal eden korkuluk ve ormanında gerçek bir kral olmak için cesaretini arayan bir aslan ona bu uzun ve garip yolda eşlik ediyor. Kitabı okuduğumda kendi yolculuğuma dönüyorum. Kötü cadıları, kanatlı maymunları, kimisi düz patika kimisi sarp orman yollarını anıyorum. Yolda olmak güç ve karışık belki ama yol öğretiyor. Farkında mıyız bu öğretilerin? Yoksa tek amacımız yolun sonundaki Oz diyarına mı odaklı? Ya ulaşacağımız son değil de süreçse önemli olan? Tıpkı Oz diyarında kendisine bir cesaret verileceğine inanan aslanın yoldaki mücadelelerde yaptığı cesurca kahramanlıkları görmemesi gibi ya da bir kalp arayan teneke adamın hiçbir olaya duyarsız kalmaması hatta birçoğunda paslanmaya göze alarak ağlaması bir kalbi olmasa da hissedebildiğini ya da beyin isteyen korkuluğun yoldaki tehlikeleri aşmak için yaptığı planlar bir beyni olmasa da zaten düşünebildiğini göstermez miydi? Peki Dorothy’yi evine ulaştıracak adım ya sadece farkında olarak atacağı bir adımda saklıydıysa? Bu yarı fantastik masalı bitirince bir kez daha fark ediyorum. Hepimiz kendi ‘O(Ö)Z’ diyarımıza bir yolculuktayız ve asıl mesele Oz diyarı değil ona yaptığımız yolculuk!

1000k

Oz BüyücüsüL. Frank Baum · Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları · 202218bin okunma